482.84
+0.58
521.61
+4.72
7.62
+0.05
-6
Եղանակը Երևանում
Հայ
Արտիստը ճշմարտությունն արտահայտողն է. Ջիգարխանյան
15:53
10 Նոյեմբերի 2010

Թատրոնի և կինոյի հայտնի դերասան, Մոսկվայի Արմեն Ջիգարխանյանի անվան թատրոնի ղեկավար, Գինեսի ռեկորդների գրքի ռեկորդակիր (նկարահանվել է ավելի քան 200 ֆիլմում), ԽՍՀՄ, Հայաստանի և Ռուսաստանի ժողովրդական արտիստ Արմեն Ջիգարխանյանը բացառիկ հարցազրույց է տվել «Նովոստի-Արմենիա» լրատվական գործակալությանը

- Այսօր շատ են դատողություններն այն մասին, թե ինչպիսին էր կյանքը ԽՍՀՄ-ում՝ լավ, թե վատ: Այս բազմաթիվ գործոներով պայմանավորված հարցը միանշանակ, ունիվերսալ գնահատական չունի, այդ պատճառով մեզ հետաքրքիր է ձեր կարծիքը:

- Բարդ հարց է, դրա պատասխանը կարող է բազմաթիվ էջեր ընդգրկել: Սակայն ես կփորձեմ հակիրճ ներկայացնել իմ պատկերացումները: Չի կարելի սեփական ագումը չհիշող Իվաններ լինել: Այսօր, խոսելով ԽՍՀՄ-ի մասին, առավել հայտնի են Ուղղիչ-աշխատանքային ճամբարների գլխավոր վարչության թեմաները, խորհրդային Ռուսաստանը նացիստական Գերմանիայի հետ զուգադրումը: Ոմանք դա ի ցույց են դնում, մյուսները փորձում են աչք փակել:

Հետաքրքիր խնդիրն այն է, թե, արդյո՞ք, մեր ժամանակակից Ռուսաստանը ԽՍՀՄ-ի ժառանգն է: Իսկ ովքե՞ր են դատում: Անձամբ ես չեմ պատրաստվում քարոզել պատմության վերաբերյալ իմ հայացքները: Չնայած որպես մարդ, ով ապրել և ստեղծագործել է խորհրդային շրջանում՝ դեռևս Ստալինի օրոք 1952 թ.-ին ես փորձել են  ընդունվել Ռուսաստանի թատերական արվեստի ակադեմիա, վերակառուցման տարիներին արժանացել եմ Ժողովրդական արտիստի կոչման, իսկ 90-ականներին, երբ ձևավորվում էր ժամանակակից Ռուսաստանը, Մոսկվայում հիմնադրել եմ դրամատիկական թատրոն, միգուցե, հենց ես պատմական գնահատականներ տալու ամենաշատ իրավունքն ունեմ: Սակայն դա չեմ անում: Քանի որ, կրկնում եմ, ամենից շատ չեմ սիրում Իվաններին, ովքեր հեռացել են հարազատ արմատներից, չեն ցանկանում ճանաչել հարազատ հողը, հրաժարվում են նրանից, ինչ այսօր անհարմար է, սակայն վաղն ընդունում են ամեն բան, ինչը հարմարավետություն է խոստանում հասարակությունում: Նման դիրքորոշումն ախր նույնիսկ կյանքի սկզբունք չէ, որը, հույս կա, որ ժամանակի ընթացքում կփոխվի: Սա մարդկանց կենսակերպ է, որոնց կենսաբանական  բջիջներն այնպես են դասավորված, որ, ինչպես այսօր մոդայիկ է արտահայտվել, «չլարվեն»:

Ես չեմ հեռանում թեմայից, այս ամենը վերաբերում է ԽՍՀՄ-ի և պատմական հիշողության մասին հարցին: Ամեն ոք պետք է անձամբ պատասխանատվություն կրի սեփական կյանքում տեղի ունեցածի համար: Անհնար է ազդել այլ մարդկանց, նույնիսկ սիրելիների կյանքի վրա անգամ մեծ ցանկության դեպքում: Մտածել և պատասխան տալ, ցավոք, կարելի է միայն սեփական արարքների համար: Այս ամենի մասին շատ լավ է գրել Կանտը:

Միաժամանակ պատասխանատու կերպով մտածող մարդկանց խմբի, ուժեղ, պրոգրեսիվ ժողովրդի ձևավորման համար անհրաժեշտ է, որ ամեն մարդ նայի ինքն իրեն, եզրակացություններ անի, թե սեփական սխալների, բացթողումների, վատ սովորությունների պատճառով որքանով է մեղավոր սեփական երկրի չարիքներում, ԽՍՀՄ-ում տեղի ունեցածի համար: Անհրաժեշտ է մարդկանց մեջ ինքնավերլուծություն դաստիարակել, քանի որ եթե դա չարվի, ապա կստացվի, որ միլիոնավոր դատարկամիտ մարդիկ օրեցօր նոր գլոբալ չարիքներ են մշակում:

- Ինչպիսի՞ հնարավորություններ ուներ ԽՍՀՄ-ում ստեղծագործող արտիստը:

- Արտիստը միշտ անհաջող կերպով է ապրում: Քանի որ ստեղծագործող մարդն իր վրա է վերցնում իր մտածածի մասին խոսելու պատասխանատվությունը: Եվ դա նա պետք է անի գրագետ կերպով ցանկացած ռեժիմի դեպքում՝ չենթարկվելով թողտվության, չնվաստացնելով ճշմարտությունը անկյունները հարթելու փորձի միջոցով, առանց որի ևս անհնար է ասել ճշմարտությունը: Հակառակ դեպքում ռեժիմն արագորեն կզրկի արտիստին ճշմարտությունն ասելու հնարավորությունից, և փաստ չէ, որ ամբիոնից հեռացվածին արագ և արժանի կերպով կփոխարինեն:

Արտիստը, լինի դա գրող, նկարիչ, դերասան, թե հրապարակախոս, ճշմարտության միակ ֆիքսողն ու արտահայտողն է, ով, օգտվելով պրոֆեսիոնալ վարպետությունից, կարող է փոխանցել այն բավականին անկեղծ, որպեսզի այն հասկանալի դառնա մտածող շերտի համար, դա կարող է անել բավականին միտումնավոր և զվարճալի, որպեսզի քաղքենիներն արտիստի արվեստի մեջ թաքնված քաղաքական և սոցիալական իմաստներ չնկատեն:

Լերմոնտովի օրինակի վրա մենք տեսնում ենք, որ, միգուցե, ավելի լավ կլիներ հեռանալ նրա սերնդի անկումնային տրամադրվածություններից և ստեղծագործել սերունդների համար, ում հարկավոր է Միխայիլ Յուրևիչի կյանքի ոչ թե հայտնի ողբերգական պատմությունը, այլ՝ անգին ստեղծագործությունները, այ սա է իրական գանձը:

- Դուք նկատի ունեք արվեստը հանուն արվեստի՞:

- Այո: Նիցշեն հանճարեղ ասույթի հեղինակ է՝ «Արվեստը մեզ տրվել է ճշմարտությունից չմահանալու համար»: Մեկ այլ հանճար՝ Բուլգակովը, գրել է, որ ճշմարտությունը, նախևառաջ, այն է, ինչից «դու գլխացավ ունես»: Երբ արվեստը բացահայտում է կյանքի սարսափելի կողմերը, դա կարելի է գոնե իմաստավորել  և ընդունել: Սերը ևս ճշմարտություն է, այն հիասքանչ է և հզոր, սակայն կարող է սպանել: Լավ է, որ մարդկությունը հորինել է արվեստը:

Շոստակովիչը սիմֆոնիա է գրել՝ «Անիծյալ ֆաշիստները»: Անվանումը վախեցնում է իր բացասական երանգով: Սակայն դա ամենևին էլ ֆաշիզմի գաղափարախոսությունը ոտնահարելու փորձ չէ: Իրականում դա հիասքանչ երաժշտություն է, որը հազարավոր մարդկանց ոգեշնչում է ստեղծագործական արարքներ կատարել: Ունկնդրելով Շոստակովիչի սիմֆոնիան՝ ես հասկանում եմ, որ նա ֆաշիստներին հետ ոչ մի կապ չունի: Այստեղ էլ արտահայտվում է իսկապես բարձր արվեստի պարադոքսը՝ ինչ անուն էլ, որ չունենա գեղանկարչական կտավը կամ մենուետը, եթե ստեղծողը մեծանուն մարդ է, ապա ստեղծագործության էներգետիկ լիցքը հզոր կլինի:

Երբ Մոցարտ եմ լսում, ինձ միշտ տաք եմ զգում և հոգիս խաղաղությամբ է լցվում, քանի որ հիշում եմ մայրիկիս: Չնայած Մոցարտը ոչ մի բան չի գրել մայրիկիս մասին: Սակայն նա շատ է սիրել Մոցարտի երաժշտությունը և լսել է այն, երբ ես փոքրիկ տղա էի: Նման կերպով մինչև հիմա իրագործվում է մանկական զգայունության հիշողությունը, որի մասին շատ բան է գրել Մարսել Պրուստը:

Իմ կարծիքով՝ եթե տաղանդը Աստծո կողմից է տրված, ապա նկարիչը ցանկացած պայմաններում ստեղծագործելու միջոց կգտնի:

- Իսկ ու՞ր կորան գաղափարախոսական շրջանակները, երկաթե վարագույրը:

- Թող այդպես լինի: Սակայն դա կարելի է անվանել «թեմատիկայի նեղացում և եվրասիական տարածաշրջանի բազմազգ կոլեկտիվում ստեղծագործելու հնարավորություն»: Նայած՝ որ կողմից ես նայում: ԽՍՀՄ-ում դերասանի օրավարձը քիչ էր՝ 2 ռուբլի 80 կոպեկ: Սակայն այժմ էլ այն ծիծաղելի է: Առաջ ամեն ներկայացման համար մեզ միայն պարգևավճարներ էին խոստանում, սակայն այսօր ևս ոչինչ չի փոխվել: Քաղաքական ռեժիմի արժեքների հասկացության ելակետը պետք է հասարակ մարդը լինի:

Այս տեսակետից դիտարկելով մարդկային քաղաքակրթության ողջ պատմությունը՝ հասկանում ես, որ ցանկացած ռեժիմի դեպքում լավը դու ինքդ ես վերցնում: Դու սեփական ձեռքերով ես կառուցում այն աշխարհը, որում ցանկանում ես ապրել: Եթե քո աշխարհում ցուրտ է, խոնավ, և դու միայնակ ես, ապա մեղավորը ոչ թե ռեժիմն է, այլ դու ինքդ:

- Այս ճշմարտությանը մեզ սովորեցնում են դեռ մանուկ հասակում: Սակայն ժամանակակից հասարակությունում համաձայնեք, որ, ամեն դեպքում, դրա հասկացությանը հետամուտ չեն լինում:

- Սարսափելի է, որ դրա հասկացությունը բացակայում է այն մարդկանց մոտ, ովքեր արդեն ընթերցել են և Նիցշե, և Կանտ և Գեսսե, և նույնիսկ Աստվածաշունչը: Քանի որ այդ գրքերից հետո միակ աղբյուրը, որը կարող է այդ ճշմարտության հասկացությունը ուսանել, կյանքն է, սակայն այս դեպքում հաճախ գիտակցումը շատ ուշ է գալիս: Այն դիրքորոշումը, որի դեպքում մարդն ինչ-որ բան է փնտրում (ով է մեղավոր նրա անհաջողություններում), ոչ թե պարզապես հաճելի չէ շրջապատի համար, այլև վտանգավոր և ապակառուցողական է այն մարդու համար, ով հետամուտ է լինում նման դիրքորոշման:

- Սակայն մարդը մեկուսացված չի ապրում, այդ պատճառով միշտ չէ, որ նրա ապագան կախված է բացառապես սեփական որոշումներից:

- Նման իրավիճակները հնարավոր են, և դա ամենասարսափելին է՝ պատասխանել և հատուցել այն բանի համար, ինչ կատարվել է քո կամքին հակառակ: Ողջ կյանքի ընթացքում ես վախեցել և մինչև հիմա էլ վախենում եմ բանտից: Սակայն ոչ թե, որ ինձ բանտ կնստեցնեն կամ ֆիզիկապես կնվաստացնեն: Սարսափում եմ նրանից, որ ինչ-որ մեկը պետք է հրամայի, թե ուր գնամ և ինչ անեմ՝ թույլ չտալով մտածել, բացառելով առաջարկելու և ինքնուրույն գործելու հնարավորությունը: Իսկ ես, միգուցե, ավելի լավ անե՞մ: Սակայն այստեղ ոչ մեկը «իմ լավն անելու» կարիքը չունի, այստեղ պետք է այնպես, ինչպես կարգն է:

Համենայն դեպս, խոստովանում եմ, որ 75 տարվա ընթացքում երբեմն ինձ խելամիտ մտքեր էլ են հուշել, սակայն դրանք, ավելի շուտ, բացառիկ դեպքեր են եղել:

- Կինոարվեստի գործընթացում կա՞ն լուրջ փոփոխություններ խորհրդային ժամանակահատվածի համեմատ։

- Արտիստի համար, ով արվեստ է ստեղծում հանուն արվեստի, լուրջ փոփոխություններ տեղի չեն ունեցել։ Երբ ես խաղում եմ Կարմիր Գլխարկ, Արջ կամ կապիտան Օվեչկին, միևնույն է, ես խաղում եմ Լիր Արքա կամ Համլետ, այսինքն այն կերպարը, որը հենց ինձ համար է նշանակալի։

- Սակայն Ձեր ֆիլմագրության մեջ կան մի քանի կինոնկարներ, որոնց սյուժեն կառուցվում է խորհրդային ռեժիմի ինչ-որ կուրյոզների կամ բնութագրերի վրա։ Օրինակ, «Դերիբասովսկայայում լավ եղանակ է կամ Բրայտոն Բիչում կրկին անձրևում է» ֆիլմը։

- Այս կինոնկարում խորհրդային ողջ ժամանակահատվածը կիսվում է ժամանակային հատվածների, որոնք կապված են այս կամ այն պետքարտուղարի կողմից երկրի ղեկավարման հետ։ Անշուշտ, կարելի է զուգահեռներ տանել Մարկեսի «Հարյուր տարվա մենություն» ստեղծագործության հետ և խոսել ժամանակի օղակավորվածության մասին, այն մասին, որ ամեն ինչ կրկնվում է, իսկ մարդկությունն արարչական էներգիա չունի, որպեսզի ժամանակային օղակը պարույրի վերածի՝ արդեն իսկ էվոլյուցիոն մոդելի։ Բայց այս ֆիլմում որևէ վերամբարձ գաղափար չկա։ Այլ, ավելի շուտ, երկու սիրահարների հանդիպման և նրանց հարաբերությունների զարգացման իրավիճակ է աշխարհի փոփոխվող քաղաքական պատկերի ֆոնի ներքո։

Ավելին, ֆիլմը շատ երկրային է՝ այն մասին է, թե ինչպես հասարակ մարդկային երջանկության ծարավ մարդը երկրի ցանկացած իշխանության ժամանակ կկարողանա խանութում գտնել հենց այն երշիկը, որը նախընտրում է։ Ես վստահ եմ, որ մարդն ավելի ճկուն է, քան մենք կարող ենք կարծել։

- Կարելի է, արդյո՞ք, ասել, թե «Պատրաստված է ԽՍՀՄ-ում» ֆիլմը պատմում է իշխանության ուղղաձիգության մոդելի մասին իր բոլոր ռեպրեսիվ տարրերով և անձի պաշտամունքով։

- Այդ ֆիլմը բացահայտում է ճշմարտությունն այն մասին, որ մարդուն բնորոշ է մեքենայի վերածվել։ Հատկապես, երբ նա անպատժելիություն և ընդդիմության բացակայություն է զգում։

- Կա՞ն կինոյի դերեր, որոնցից այժմ Դուք կցանկանայիք հրաժարվել։

- Արվեստը սեռական ակտի է նման։ Եվ կարևոր չէ, թե ինչպես ես կհասցնեմ գաղափարը հանդիսատեսին՝ ներքևից, վերևից, կանգնած թե նստած։ Կարևոր է, որ ես վարակիչ լինեմ այն պահին, երբ իմ գաղափարը հասցնում են հանդիսատեսին։ Իսկ կատարած դերի նշանակությունը կարելի է գնահատել միայն տարիների հետ։

Ես աշխատանքիս բավականին լուրջ եմ վերաբերվում, որպեսզի այն որակյալ լինի, և մի փոքր թեթևամիտ, որպեսզի չափսոսեմ դրա համար։ Ափսոսանքի են արժանի բոլորովին այլ կատեգորիաներ, օրինակ, հաստատ ինչ-որ բան գիտենալու անընդունակությունը, ճիշտ է արդյո՞ք այլ մարդկանց ուղղված մեր այս կամ այն գործողությունը, այս կամ այն հանդիպումը, հարաբերությունների կառուցումը։ Սրանք այն ոլորտներն են, որոնք մարդը կարող է կառավարել։ Եվ բնությունը միանշանակ ցույց է տալիս, որ ինքը մարդուց ուժեղ է, և մարդը միայն նրա մասնիկն է։

- Դուք ընկերներ ունե՞ք ԽՍՀՄ նախկին հանրապետություններում։

- Խորհրդային ժամանակներում ես Լիտվայում մի ընկեր ունեի՝ Լիտվայի կոմկուսի ԿԿ քարտուղարի որդին, ով բազմիցս ինձ հյուր է կանչել։ Առաջին անգամ ես չուզենալով համաձայնեցի, բայց նա ինձ տանը պատրաստված այնքան համեղ ուտեստներով հյուրասիրեց, և այնքան լավ ինձ ընդունեց...Մի խոսքով, այնուհետև ամեն տարի ես մեկնում էի հանգստանալու Լիտվայի առողջարաններում, ծանոթանում էի տարբեր հետաքրքիր մարդկանց հետ, և արդեն երկրորդ-երրորդ տարի, գնալով Լիտվա, ես ժամանակ էի փորձում գտնել՝ բոլոր ընկերներիս և ծանոթներիս այցելելու համար։

Ես նաև ընկերներ ունեմ, նույնպես ոչ մասնագիտական շրջանակից, Վրաստանում և Ղազախստանում։ Հարաբերություններ պահելու առումով ես չունեմ ժամանակային՝ ԽՍՀՄ, թե Ռուսաստան, և ազգային խնդիր։ Եթե անձն ինձ հետաքրքիր է, ապա շփման հնարավորություն կգտնեմ։

-Դուք ձեզ հա՞յ եք զգում, թե ռուս:

-Ես ինձ լավ կենդանի եմ համարում: Երբեմն, ճիշտ է, ներսս հպարտությամբ է լցվում, երբ իմանում եմ հայերի ձեռքբերումների մասին, և զայրանում եմ, երբ իմանում եմ, որ ինչ-որ տեղ հայի են, ասենք, ծեծել: Հաճախ եմ ինձ բռնացնում եմ այն  մտքի վրա, որ մտածում եմ ռուսերեն: Հավանաբար դա կապված է իմ մասնագիտության հետ, չէ որ ես թե թատրոնում, թե կինոյում ռուսալեզու միջավայրում եմ աշխատում: Բայց այ հայհոյում եմ, չգիտես ինչու, հայերեն...

Նատալիա Իվանովա. «Նովոստի-Արմենիա» գործակալության համար-0-

Loading...
Թեմատիկ նյութեր
Բաժնի այլ նյութեր
18:58
15 Նոյեմբերի 2016
«Նոր հայեր». երեխաների պես ուրախանում էինք, որ կարողացել ենք նվաճել ՈՒՀԱ–ի գավաթը
«Նոր հայեր» թիմի անդամ և դերասան Արմեն Պետրոսյանը «Նովոստի-Արմենիա» գործակալությանը տված բացառիկ հարցազրույցում խոսել է այն մասին, թե ինչպես է թիմը նվաճել ՈւՀԱ–ի 55-ամյակի հոբելյանական միջոցառման գավաթը, արդյոք կյանք կա՞ ՈՒՀԱ-ից հետո, և նա պատրա՞ստ է, արդյոք, վարպետության դասեր տալ ՈւՀԱ–ի երիտասարդ հայ անդամներին:
12:05
26 Հոկտեմբերի 2016
Ադրբեջանը սահմանային լարվածության հրահրմամբ վերահաստատում է, որ հակամարտության կարգավորումը տեսնում է միայն ռազմական ուղիով. ՊՆ
ՀՀ ՊՆ տեղեկատվության և հասարակայնության վարչության պետ, գեներալ–մայոր Վարդան Ավետիսյանը «Նովոստի–Արմենիա» գործակալությանը տված բացառիկ հարցազրույցում խոսել է «Ազգ–բանակ» նոր գաղափարախոսության, շփման գծում Ադրբեջանի ԶՈւ–ի ակտիվացման, ինչպես նաև հայ ժողովրդի հայրենասիրական ոգու մասին։
13:37
18 Հոկտեմբերի 2016
Քերոլայն Քոքս. աշխարհը պետք է Ադրբեջանին ագրեսոր ճանաչի
Մեծ Բրիտանիայի Լորդերի պալատի անդամ, նախկին փոխխոսնակ, բարոնուհի Քերոլայն Քոքսը վերջերս հերթական անգամ այցելել է Ղարաբաղ:
17:19
17 Հոկտեմբերի 2016
Իսկանդարյան. կես տարում ոչ մի լուրջ տնտեսական առաջընթաց չի կարող գրանցվել
ՀՀ նորանշանակ վարչապետին որքանո՞վ է հաջողվել պրոֆեսիոնալների կառավարություն ձևավորել, ինչպե՞ս է կառավարությունը պայքարելու մենաշնորհների դեմ, ի՞նչ ակնկալել իշխող ՀՀԿ-ի համագումարից։
18:29
25 Սեպտեմբերի 2016
Հոլիվուդյան հանրաճանաչ Jessica ապրանքանիշի հիմնադիրը ցանկանում է մատնահարդարման դպրոց բացել Հայաստանում
Ամերիկահայ հանրաճանաչ մատնահարդար Ջեսիկա Վարթուխյանը, ով եղունգների և ձեռքերի խնամքի հեղափոխական «Jessica» համակարգի ստեղծողն է,«Նովոստի-Արմենիա» գործակալությանը տված բացառիկ հարցազրույցում ներկայացրել է ոլորտի համաշխարհային միտումները, ինչպես նաև Հայաստանի և հայաստանցի մասնագետների մասին տպավորությունները:
18:24
03 Սեպտեմբերի 2016
Միհրան Հարությունյան. ես գնում էի Ռիո միայն մեկ մտքով` հաղթելու. ուրիշ ոչ մի ելք չէի տեսնում, ոչ մի արդարացում
Ռիոյի ամառային 31-րդ Օլիմպիական խաղերն այլևս պատմություն են:
15:30
04 Օգոստոսի 2016
«Սեգոդնյա նոչյու» ռուսական հայտնի ռոք խումբը ցնցել է արցախյան բեմը
Ստեփանակերտում օգոստոսի 3-ին տեղի ունեցավ ռուսական ամենաճանաչված ռոք խմբերից մեկի` «Սեգոդնյա նոչյու» խմբի երկար սպասված համերգը: Խումբը Ստեփանակերտի բնակիչներին իսկապես անմոռանալի երեկո և վառ զգացումներ պարգևեց`կատարելով իր ամենաճանաչված հիթերը, որոնք արցախցիները դեռ երկար կհիշեն:
11:15
07 Հուլիսի 2016
Մխիթարյանն իր առաջին հարցազրույցն է տվել MUTV-ին (ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ)
Հայաստանի ազգային հավաքականի ավագ, կիսապաշտպան Հենրիխ Մխիթարյանն իր առաջին հարցազրույցն է տվել «Մանչեսթեր Յունայթեդի» պաշտոնական ալիքին:
13:51
06 Հուլիսի 2016
Ժողովրդական համերգ Արցախի համար
Ռուսաստանում Արցախի ընկերները միջոցներ են հավաքում Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության քաղաքներից մեկում հայտնի ռուս երաժիշտների մասնակցությամբ «կենդանի» համերգ կազմակերպելու համար։ Մենք մի քանի հարց ենք տվել նախաձեռնող խմբի ղեկավար, հայտնի հրապարակախոս Դենիս Դվորնիկովին։
18:55
04 Հուլիսի 2016
Մխիթարյան. կցանկանայի մի օր հանդես գալ Զիդանի գլխավորությամբ
Հայաստանի հավաքականի կիսապաշտպան Հենրիխ Մխիթարյանը հարցազրույց է տվել «Marca» պարբերականին, որում պատմել է անգլիական «Մանչեսթեր Յունայթեդ» իր տեղափոխության, բարեգործության ու շատ այլ բաների մասին:
15:35
27 Հունիսի 2016
Դիշդիշյանը երազում է ֆիլմ նկարահանել Ֆրունզիկ Մկրտչյանի մասին և հուսով է «Օսկար» ստանալ «Երկրաշարժ» ֆիլմի համար
Ռուսաստանաբնակ հայ հայտնի պրոդյուսեր, «Mars media entertainment» ընկերության ղեկավար Ռուբեն Դիշդիշյանը «Նովոստի–Արմենիա» գործակալությանը տված բացառիկ հարցազրույցում պատմել է իր երազանքի մասին։
11:43
30 Մայիսի 2016
Իվետա Մուկուչյան. իմ երկրպագուներին շատ չեմ սպասեցնի
«Նովոստի–Արմենիա» գործակալությանը տված բացառիկ հարցազրույցում երգչուհին խոսել է մրցույթի ընթացքում վերապրած իր հույզերի, Արցախի դրոշը ծածանելու մասին, ներկայացրել է իր կարծիքը մրցույթի հաղթողի մասին։